Leugenland

Samen met regisseur en goede vriend Stephane Kaas werk ik al een paar jaar aan de film Leugenland. In 2010 interviewde ik Etgar Keret, een van mijn favoriete schrijvers, in Tel Aviv. Dat gesprek bleef me nog lang bij. Etgar gebruikt een fascinerende mix van rauw realisme en frivole fantasie: nieuwe vriendinnetjes die ’s nachts in dikke mannetjes blijken te veranderen, een meisje dat onder de tong van haar geliefde een ritssluiting ontdekt, een engel die gewoon een leugenaar met vleugels bleek te zijn. Dit bleek ook voor zijn persoonlijke anekdotes te gelden. “Mijn vrouw dacht eerst dat ik een pathologische leugenaar was,” gaf hij toe. De verhalen over de ontmoeting van zijn ouders of de herkomst van zijn proza klonken inderdaad bijna net zo bizar als zijn fictie.

Tot mijn verrassing zocht Keret later weer contact. Toen ik met Stephane plannen besprak om een korte film van een van de extreem korte verhalen van Etgar te maken, kwamen we op het idee om fictie en documentaire te vermengen. Geheel in de stijl van de schrijver zelf. Productiemaatschappij BALDR voegde zich bij ons team in de persoon van Katja Draaijer. Met de steun van omroep NTR ontvingen we een eerste researchsubsidie van het Mediafonds, waarmee we twee keer naar Israel reisden om ons in Etgars vreemde leven onder te dompelen. Met name Uzi, Etgars beste vriend, was een grote openbaring voor ons. Een luie miljonair-filosoof die vooral veel van zijn hond en neuken hield. We kwamen steeds dichter bij onze thematiek: de film moest over de dynamiek van het verzinsel, van de leugen gaan. Etgar verzint dingen omdat hij van het leven houdt, maar ook om een bepaalde pijn op afstand te houden. Die vraag willen we met een zeer speels scenario te lijf gaan.

We hebben een subsidie van het Mediafonds gekregen en zijn in juni begonnen met draaien in New York, waar de Engelse versie van Etgars eerste nonfictieboek ‘Seven Good Years’ verscheen.

unnamed