Weer verrassend weinig doden bij amateurverhuizingen

AMSTERDAM – In heel Nederland is afgelopen weekend helemaal niemand overleden bij verhuizingen door onprofessionele, zichzelf overschattende jongeren. Er werden in het lentezonnetje wederom duizenden banken naar derde of zelfs vijfde verdiepingen getakeld, waarbij de sjouwers recht onder het vervaarlijk slingerende object stonden te hijgen en te puffen, zonder dat er ook maar één persoon in het ziekenhuis belandde. “Ik ben gewoon komen helpen,” sprak Bas Noordveld (27) op zondagochtend in Amsterdam, wiens adem duidelijk nog naar alcohol rook en die op basis van zijn instabiele voorkomen niet in de buurt van zwaar tilwerk toegestaan zou mogen worden, maar die toch in zijn eentje verantwoordelijk was voor het touw waarmee op dat moment vier spiegels en een bowlingbal naar boven werden getakeld.

$_83

“Twintigers verhuizen vaak en hebben weinig geld,” aldus socioloog Gert Mieren. “Ze beroepen zich dus op de hulp van vrienden en familie, die eigenlijk geen zin hebben om te komen helpen. Als ze dan toch komen opdagen, hebben met name de mannen vaak last van een totaal verknipt zelfbeeld, waarbij hun idee van hun eigen ruimtelijk inzicht en fysieke kracht totaal niet overeenkomt met de werkelijkheid.” Op de vraag waarom er eigenlijk nooit iemand sterft bij deze overduidelijk levensgevaarlijke combinatie van loodzware objecten en grootheidswaanzin reageerde Mieren net zo verbijsterd als de verslaggever. “Het tart met alles wat we over kansberekening dachten te weten.”

Gek genoeg werd er dus tijdens deze twee traditionele verhuisdagen niemand verpletterd onder een wasmachine die zonder enig plan van aanpak zes trappen op gesleurd werd, een operatie van anderhalf uur die op wat kleine verfschade na wonderwel slaagde. Er gebeurden ook geen dodelijke ongelukken met veel te volle huurbusjes, die toch bestuurd werden door zeer onervaren, naïeve jongeren. Lokale verslaggevers spraken van ‘een fucking godswonder’ dat iedereen ongedeerd bleef bij deze massale flirt met het noodlot, die op een vreemde manier ook wel weer ons geloof in het menselijk kunnen enigszins herstelde.